“خطاط امروز، خط نویس است. خوش نویس نیست. خوش نویس دیروز مجذوب و اهل حال بود. فانی و درویش بود. از خود گذشته بود. زمانه ی ما درویش ندارد. فانی که هیچ. خوش نویس دیروز از یار و خویش و رفیق میبرید. و گوشه ی انزوا نشیمن میکرد. و چون آشنای دل بود، میدانست که صفای خط از صفای دل است. پس با نفس بد جدل میکرد. خط نویس امروز طاقت محنت ندارد. با خوش نویس دیروز شق به مشق بود. و این شوق آنقدر بود که شبهای تابستان از اول شب تا صباح در مهتاب نشسته مشق جلی میکرد. خط نویس این روزگار را ریاضت برازنده نیست.”