“போர் என்று மட்டுமல்லாமல், ஒரு நாட்டை ஆட்சிபுரிவதே கொலைகளையும், சட்டப்படி கொடுக்கப்படும் கடுங்காவல் தண்டனைகள் ஏற்படுத்தும் வலிகளையும் — அக்காலத்தில் கைகால்களை வெட்டுவதும் தண்டனையின் பகுதியாகக் — கொண்டிருக்கிறது. அகிம்சை மீதான அவரது ஆழமான ஈடுபாட்டையும் மீறி, அசோகர் கடுங்காவல் அல்லது மரணதண்டனைகளை எப்போதும் தடைசெய்யவில்லை. பண்டைய காலங்களில், வெறுமனே தலையை வெட்டுவது கருணையாகப் பார்க்கப்பட்டது; இது, 'சுத்தமாகக் கொல்வது' என்றழைக்கப்பட்டது, கழுவேற்றுதல் போன்றவற்றை உள்ளடக்கிய வேறுபல வடிவங்களில் துன்புறுத்துவது 'வண்ணமயமாகக் கொல்வது' என்றழைக்கப்பட்டது. தூண் அரசாணை IV-இல், அவரது வட்டார அதிகாரிகளுக்குக் கொடுக்கும் வழிமுறைகளில், மரணதண்டனையின் கொடூரத்தை ஓரளவுக்குக் குறைக்க அசோகர் முயல்வதை நம்மால் பார்க்க முடிகிறது. குடும்பத்தார்கள் வந்து பார்ப்பதை அனுமதிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், இறந்த பின் சந்தோஷத்தை அடைய வேண்டும் என்பதற்காக, சடங்குகள் மேற்கொள்ளவும் செய்த குற்றத்துக்காக வருந்தவும் அனுமதிக்கிறார்.

'ஆனாலும், என்னுடைய நடைமுறைகள் நீண்டிருக்கின்றன: சிறையில் அடைக்கப்பட்டவர்களுக்கும், தண்டனை வழங்கப்பட்டவர்களுக்கும், மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் மூன்று நாள்களுக்கு இந்தத் தண்டனையை நிறுத்திவைக்கும் உரிமை கொடுக்கப்படுகிறது. இவர்களுடைய உறவினர்கள், இவர்களுடைய வாழ்க்கைக்கு எது பாதுகாப்பு கொடுக்கும் என்பது குறித்து இவர்களைச் சிந்திக்கவைப்பார்கள். இவர்களுடைய வாழ்க்கை மரணத்தில் முடியப்போவது குறித்து இவர்கள் சிந்திக்க வேண்டியிருப்பதால், இந்த உலகத்துக்கு அப்பாலானதை அடைவதற்கு இவர்கள் தானங்கள் கொடுப்பார்கள் அல்லது உண்ணாவிரதம் இருப்பார்கள்.”