“நட்சத்திரங்களை ஏறிட்டுப் பார்த்தேன். பிரம்மாண்டமான ஓர் அலங்காரக் கூரை. அற்பனும் அபத்தமானவனுமான மனிதன் என்ற பிராணிக்கு சற்றும் தேவையில்லாத ஆடம்பரம். மழையிலிருந்தும் வெயிலில் இருந்தும் தப்பும் பொருட்டு மனிதன் வீடுகளைக் கட்டிக் கொள்ளவில்லை; அதற்கு ஆயிரம் வழிகள் உள்ளன. மகத்தான இந்த விரிவின் முன்னால் பதைபதைப்பின்றி அவனால் நிற்க முடியாது என்பதனால்தான். வானமற்ற இடத்தில்தான் அவனால் நான் நான் என்று சதா நினைத்தபடி திளைத்து வாழமுடியும் என்பதனால்தான். எத்தனை விரிவு, எத்தனை மகத்துவம்!”