“ஒரு சொல்லுக்குள் வாழ்வதென்பது என்ன என்று எப்படி நான் பிறருக்குச் சொல்ல முடியும்! அனுபவித்தறியாத ஒருவருக்கு அது வெறும் அலங்காரம். ஆனால் ஒரு நாளேனும் அவ்வனுபவத்தைப் பெறாத துரதிர்ஷ்டசாலி எவரும் இவ்வுலகில் உண்டா என்ன? நினைப்பதும் செய்வதும் நிகழ்வதும் எல்லாம் அப்பெயரேயன்றி வேறில்லை என்று ஆன நாட்கள். உண்மையில் இதெல்லாம் வெறும் உவமைகள். அன்று அந்நிலையில் நான் இப்படி அவ்வனுபவத்தைப் பிரித்தறிந்திருக்கவில்லை. அவ்வனுபவத்தை அறியவேயில்லை. அவ்வனுபவமன்றி வேறின்றி வாழ்ந்தேன். பின்பு அவ்வனுபவத்தின் பல்வேறு பாவங்களை ஆழ்வார் பாடல்களில் கண்டு மனம் விம்மிக் கண்ணீர் வடித்தேன். ஆனால் ஒன்று உண்டு; அதை எண்ணிக் கண்ணீர் வடிக்கும் நிலையில் அதிலிருந்து விலகிவிட்டிருக்கிறோம். அதைக் கண்டு வியந்துவிட்டிருக்கிறோம். காண ஆரம்பித்த முதல் கணம் விரல்பட்டு நீர் நிழல் போல அந்த நிலை கலைந்துவிடுகிறது. பிறிதொருபோதும் நீரில் அலையின்றிக் கூடுவதில்லை. வாழ்க்கையைப் பற்றி எவ்வளவோ சொல்லியிருக்கிறார்கள் மூடர்கள், ஞானிகள். ஒவ்வொன்றும் ஒரு கணத்தில் மகத்தான தரிசனம் என்றும் மறுகணத்தில் சிரிப்பூட்டும் மடத்தனம் என்றும் தோன்றும். ஆனால் வயதாகும்போது வாழ்வின் அடிப்படையென ஒரு வரிமட்டும் அனைவருக்குள்ளும் ஒலித்தபடியே இருக்கும். எத்தனை வாய்களிலிருந்து பெருமூச்சுடன், பரவசத்துடன் அவ்வரியைக் கேட்டிருக்கிறேன். சென்றவை ஒருபோதும் மீள்வதில்லை. தாண்டிச் சென்றபடியே இருத்தலை, இழந்தபடியே இருத்தலையே வாழ்க்கை என்கிறோம்.”