“இசைக்கு அடுத்தபடி நாவல்கள்தான் சிலுவைக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். நாவல் என்றால் ருஷ்ய நாவல்தான். அதுவும் ஜார் காலத்தில் தோன்றிய நாவல்கள்தாம். அந்த தாஸ்தயேவ்ஸ்கி ரொம்ப டேஞ்சரான ஆள். அவருடைய படைப்புகள் நமது மனநிலையையே பாதித்துவிடும். மனுசங்களுக்கே தெரியாத உள்மனசுகளைத் தோண்டித் துருவிப் பார்த்து விடுவார். அவரோட 'பிரதர்ஸ் கரமசோவ்' நாவலில் அவர் நடமாடவிட்ட அந்தத் தகப்பன் கேரக்டரைப் பார்த்தபிறகு சிலுவைக்கு தன்னுடைய தகப்பன் எவ்வளவோ பரவாயில்லைன்னு தோணும். அவரது 'கிரைம் அன்ட் பனிஷ்மென்ட்' நாவல் கதாநாயகன் ராஸ்கோல்  நிகோவ் மாதிரி கொலை செய்யணும்போல ஓர் உந்துதல் வரும். ஜார் கால சமுதாயம் தாஸ்தயேவ்ஸ்கி, மாக்சிம் கார்க்கி, கோகோல், துர்கனேவ் மாதிரி இலக்கிய ஜாம்பவான்களின் மகோன்னத படைப்புகள் உருவாகத் தோதாக இருந்தது. மிகக் கொந்தளிப்பான அநியாயமான சமூக நிலைமைகளை உணர்ந்த பிரக்ஞைகளின் துடிப்பான வெளிப்பாடுகள் அவை. டால்ஸ்டாயும், செகாவும் அபூர்வமான நிகழ்வுகள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. தமிழில் இந்த மாதிரி வீரியமுள்ள படைப்புகள் ஏன் தோன்றவில்லை என்பது பற்றி சிலுவை அப்போது ஆராய்ச்சி செய்யவில்லை.

இவர்களுக்கு அடுத்தபடிதான் ஐரோப்பிய அமெரிக்க படைப்பாளிகள். மாப்பசான், எமிலி ஜோலா, சார்த்தர், புரூஸ்ட், ஆல்பர் காம்யு, பிரெக்ட், ஹென்றி மில்லர், காஃப்கா, தாமஸ் மன், நட்ஹாம்ஸன், ஹெமிங்வே... இப்படி ஒரு சிறு பட்டியலை சிலுவைராஜ் போற்றிப் பாராட்டினான்.”