“اکنون آنان به درختان خرما رسیده بودند که زیر سایه آن‌ها آب گوارا و رخشنده چشمه جریان داشت. [...] اکنون زیبایی این نقطه در میان بیابان خشک و سوزان دست‌کمی از حلاوت ترک مخاصمه در عین جنگ نداشت. این چشمه و نخل‌ها اگر در مکان دیگری واقع شده بودند، شاید چندان جلب توجه نمی‌کرد. اما در افق بی‌انتهای بیابان سوزان، این‌جا تنها نقطه‌ای بود که نوید راحت و آسایش و آب گوارا می‌داد.
هر کجا که این برکات فراوان باشند به خواری بر آن‌ها می‌نگرند؛ لیکن اکنون این چشمه و پیرامونش بهشت کوچکی بود.”