“საერთოდ, მისი ცხოვრება თითქოს დერეფნამდე და დერეფნის შემდეგ ეტაპებად იყოფოდა, მაგრამ ეს სულ არ ჰგავდა იმას, რაც ასე ძალიან უყვარდა და გულს უჩქარებდა. ის სულ სხვა იყო – სხვა შეგრძნება, სხვა პასუხისმგებლობა, სხვა აზარტი... იქ მართლა თავიდან იბადებოდა ყოველ ჯერზე და თითოეული უჯრედით გრძნობდა პულსაციას, საფეთქლებში მიწოლილ ენერგიასა და გამარჯვების სურვილს. იქ... დერეფნის ბოლოსაც სხვა რაღაც ელოდა, სხვა და არა პატარა, ჩამყაყებული ოთახი.”