“იმ ღამეს მთვარე იყო ძალიან ლამაზი და ანა – კიდევ უფრო.
თბილისი უჩვეულოდ მშვიდი და გეგა – მასზე მეტად.
ერთმანეთისთვის ჩაეჭიდა ხელი ორ, თითქმის უცნობ ადამიანს და ვერცერთი ვერ ხვდებოდა, რომ იმ მომენტში დადებული პირობა ორივეს ცხოვრებას თავდაყირა დააყენებდა.
ზღვა ყველაზე მშვიდი ხომ ქარიშხლის წინ არის...
თითქოს გრძნობს მოახლოებულ საფრთხეს და ემზადება...
და ის ღამე იყო ზუსტად ისეთივე მშვიდი, როგორიც არც მანამდე და არც მას შემდეგ, მეტად აღარ განმეორდებოდა...”