“ერთადერთი, რასაც ვერ მოერია, ფეხბურთის სიყვარული იყო და ვერ შეეგუა ფეხბურთის გარეშე დარჩენას.
ოცნების გარეშე...
ზუსტად იცოდა, ვერც მოერეოდა, რადგან ის თავისი ნებით არ დაუთმია და ახლაც კი, ამდენი წლის შემდეგ სრულიად ჩაბნელებულ მოედანს რომ უახლოვდებოდა, გული ისე გამალებით უცემდა, ეგონა გაუსკდებოდა.
ყურებში კი თითქოს მუდმივად ედგა აქაური ხმაური: გაუჩერებელი, დაუღალავი შეძახილები, მაყურებლის ემოცია, ერთად ნამღერი ჰიმნი, გამარჯვების სიხარული და დამარცხების სევდა.
„დიდება თავისუფლებას,
თავისუფლებას დიდება".
ჟრუანტელი უვლიდა. თვალები დახუჭა, როგორმე რომ გაეჩერებინა აუტანელი ტკივილი გულის არეში. ეგონა, ისევ იქ იყო, ისევ ესმოდა საკუთარი პულსაცია, ისევ აჩქარებული ნაბიჯებით გადიოდა დერეფანს, ისევ ეხებოდა მწვანე მინდორს, ისევ სკანდირებდნენ მის სახელსა და გვარს:
„გე-გა ცეც-ხლა-ძე! გეგა ცეცხლაძე!”