“დრო იყო, თავისუფლად ესუნთქა.
დრო იყო, წასულიყო, თუნდაც არ სცოდნოდა, სად და რა მიმართულებით.
და მაინც, როგორიც არ უნდა ყოფილიყო სინამდვილე, არსებობდა გზა, რომელმაც დაუფიქრებლად, გაუაზრებლად და დაუკითხავად მიიყვანა გეგა ნამდვილ სახლში.
დიდ კარიბჭესთან იდგა და ახლაღა აცნობიერებდა, რომ ეს მიხეილ მესხის სახელობის სტადიონის შესასვლელი იყო – ადგილი, სადაც თავს ყოველთვის ყველაზე ბედნიერად, ყოვლისშემძლედ და თავისუფლად გრძნობდა.”