“საოცარია, როგორი ერთგულება იციან ძაღლებმა და რა სამწუხაროა, რომ ოდნავადაც არ ვგავართ მათ.
როგორ შეძლო ამდენი წლის განმავლობაში შეენარჩუნებინა ამხელა სიყვარული, როცა არც კი იცოდა, პატრონმა მიატოვა თუ რაიმე სხვა მიზეზით აღარ მიდიოდა მასთან. სულ არ ადარდებდა ახლა არაფერი, უპირობოდ მიიღო მონატრებული პატრონი და ამას ლოკვით, კუდის ქიცინით, წკმუტუნით გამოხატავდა რონი, ყველა მოძრაობით აგრძნობინებდა, როგორ ელოდებოდა და როგორ ენატრებოდა.”