“تا مدت‌ها این رؤیای شگفت، این خیال باطل، حقیقتا در من زندگی کرد. اما رفته‌رفته تقدس خود را از دست داد. بی‌شمار دشمن داشت. واقعیت، خشن و عبوس قد علم کرده بود. آهسته‌آهسته شکوفه‌های خیال می‌پژمرد. از پس آن بی‌مرزی‌ها و بی‌کرانگی‌ها، دنیای واقعی گام‌به‌گام مرا محدود کرد و کوچک کرد، گرچه بزرگ شده بودم. رفته‌رفته شکوه جنگل‌های کهن تعدیل یافت و آن بهشت عدن یخ بست. من دیگر همانی نبودم که بودم. دیگر نه شاه بودم، نه شوالیه. نه سحر ماند و نه جادو. به تدریج، ذره‌ذره، بی‌آن‌که بفهمم چه‌طور، دنیای جادو پر کشیده بود. آن قصه شیرین در کتاب‌خانه پدربزرگ هنوز شیرین بود و زیبا بود، اما در یک صفحه مشخص بود، و فردا یا پس‌فردا هم همان‌جا بود. دنیای اعجاب، چهره پوشانده بود و خدای هندو دست‌افشان نبود، و دیگر چشم نگرداند و مجسمه برنزی بود. و بدترین و نازیباترین نقصان‌ها، نبود آن کوچولوی خاکستری بود که دیگر به ندرت پیدایش می‌شد. من توسط نیروهایی که باطل‌السحر کرشمه‌های خیال بود احاطه شده بودم، و دست‌هایی که تهدیدکنان مرا در خود فشردند و آن‌قدر از من کاسته شد تا از آن شکوفه‌های زرین وجود، فقط گل‌های کاغذی پرزرق‌وبرق به جای ماند.”