“وانگهی، خیلی از آدم‌بزرگ‌ها بودند که به ما بچه‌ها رشک می‌ورزیدند. یادم می‌آید گاهی با آه و افسوس این رشک را بیان می‌کردند و می‌گفتند «آره بچه‌ها، خوش به حال‌تان، شما همیشه خوب و خوش‌اید.» اگر این گفته تظاهر نبود، که واقعا نبود، پس آدم‌بزرگ‌ها، اعم از مقتدرترین و فرماندهان و آقا آقاها که ما بچه‌ها باید از ایشان فرمان می‌بردیم، هیچ خوش‌تر از ما نبودند. در کتابی که درس موسیقی می‌گرفتم، ترانه‌ای بود که حسرتی حیرت‌آور را بیان می‌کرد و رازی در خود نهان داشت. «کاش، فرخنده روزگار کودکی، خوشا خجسته روزگار کودکی». از این قرار، ما بچه‌ها آنی را داشتیم که آدم‌بزرگ‌ها فاقد آن بودند. پس هم‌چنان قوی‌تر هم نبودند، و بلکه ضعیف‌تر و در نقصان بوده‌اند و اینان که ما حسرت قد و قامت‌شان را می‌خوردیم، و حسرت آقایی و شلوار بلند و ریش و ظاهرا آزادی اعمال‌شان را، خودشان حسرت کودکی به دل داشتند به طوری که در ترانه‌هاشان می‌خواندند.”