“خیل عظیم آدم‌بزرگ‌ها که ما بچه‌ها باید به آن‌ها احترام می‌گذاشتیم و از آن‌ها می‌ترسیدیم، چه خنده‌دار بودند وقتی با آن حرکات ناشی با بچه‌ها حرف می‌زدند. چه‌قدر لحن‌شان مصنوعی بود، و مسخره بود خنده‌های دروغ‌شان. چه‌قدر خودشان را جدی می‌گرفتند با آن‌همه قرارومدارشان و دفتردستک‌شان. چه‌قدر مبالغه‌آمیز بود دک‌وپزشان وقتی با کیف و کتاب و پرونده زیر بغل از خیابان رد می‌شدند. چه‌قدر مشتاق بودند تا شناخته شوند، سلام‌شان کنند، احترام‌شان گذارند. گاهی یک‌شنبه‌ها مردم برای دید و بازدید به خانه ما می‌آمدند. مردانی با کلاه‌های بلند و دست‌کش‌های چرمی، عصاقورت‌داده، پر از جاه و مقام. مردانی که خودشان از مرتبه جاه و مقام خودشان دستپاچه بودند. قضاوت، وکلا، وزرا و مدرسین و بازرسین و کارگزاران همراه با همسران خجالتی و بداخم‌شان که آماده بودند تا به بچه‌ها تشر بزنند. سیخ می‌نشستند روی صندلی، بعد آدم باید یک‌سر حواسش می‌بود تا آماده و وردست‌شان باشد. وقتی وارد می‌شدند و کت و کلاه بر می‌گرفتند تا وارد اتاق شوند و جلوس کنند و تا وقتی که مجلس را ترک کنند و باز کتا و کلاه برگیرند، در هر حرکتی باید کمک‌شان می‌کردیم. چه‌قدر خودشان را مهم می‌دانستند با کاروبارشان، حرفه و مقام‌های رسمی‌شان. چه به نظر خودشان بزرگ و محترم بودند. اگر یک مأمور قطار یا افسر پلیس یا یک بنا خیابان را بند می‌آورد، انگار آیه نازل شده بود، باید راهت را کج می‌کردی و می‌رفتی و همکاری می‌کردی، اما بچه‌ها و بازی‌های‌شان مهم نبود. اصلا و ابدا. و با هارت‌وپورت همیشه کنارشان می‌زدند. آیا بچه‌ها و کاروبارشان بی‌ربط‌تر و بی‌اهمیت‌تر از بزرگ‌ترها بود؟ آه، نه، برعکس. آدم‌بزرگ‌ها فقط زورشان بیشتر بود که هی دستور بدهند و خودشان همسان با بچه‌ها همان بازی‌ها را در می‌آوردند. بازی مأمور آتش‌نشانی، سربازبازی یا افسر پلیس که هی بگوید ایست ایست. بعد هم به گردش و رستوران بروند با باد برتری و احساس بزرگی در دماغ، که فقط آن‌ها درست می‌گویند و درست عمل می‌کنند، و جز اعمال آن‌ها هیچ‌چیز زیبا یا مقدسی وجود ندارد.”