“Ամեն անգամ, որ մտնում ես քաղաքի շարքային ճաշարաններից մեկը, աչքերդ զվարճանում են: Ուղղագիծ երկրաչափական ոճ. ապակի, մետաղ, ծածկված լույսերի թվաբանական մառախուղ: Մեքենականը վերածված զարդանկարչականի:
Մի քիչ երկաթուղային կայարան, քիչ՝ ցուցահանդեսի անկյուն և քիչ՝ շարժանկարի սպասարան:
Պնակների մեջ շարված սանդվիչները տեղացի կանանց խաբուսիկ տեսքն ունեն, վերին աստիճան մաքուր, շտկված, քսված, ներկված և անտարբեր: Ապակիների ետև զետեղված ուտեստեղեններից արհեստական սառը բոցեր են բարձրանում: Անկարելի ձևերով ծաղիկները սելյուլոիդի պարտեզներ են պարզում: Աչքերդ նայում են, իսկ ստամոքսդ, թերահավատ, մնում է չեզոք:
Բայց եկել ես ուտելու, պնակդ դնում ես առջևդ և, գլուխդ հետաքրքրությամբ վրան ծռած, դիտում ես:
Պատրանք:
Սփրթնած երակներով, դժգույն սալաթայի մի լայն տերև, որի վրա պոմիդորի մի նուրբ շերտ վերջալույսի եզան-արյուն մի բոց է զետեղել, հավկիթի մի պատառ, դեղնոցը՝ մի քանի կետիկներով շուշանի ծաղկափոշի, բողկի կտորը՝ վարդի վրա ընկած ցողի կաթիլ, ստեպղինի ոլորիկները՝ սաթագույն և անորոշ մի ոսկիություն, վարունգի սերմերը հրեշտակի արցունքներ և երեք ու չորս կորիդոսների մանրադիտական մսիկները՝ լուկուլյան հրապույր:
Այդ նկարչությունը բերանիդ մեջ ջուրի համ է թողնում և, որպեսզի կարողանաս նրա հետ հաշտվել, դու անում ես այն, ինչ որ անում են ուրիշները վրան գուդրոնի նման թանձր և կիզիչ մի հեղուկ ես թափում և այդ արևադարձային մութը ղրկում ես ներս, առանց ծամելու:
Այդպես, գեղեցիկ սանդվչներին նմանող այս կանայք պետք ունեն ուժգին ալքոլի աջակցության՝ անցողակի գրգիռով բոցավառվելու համար:”