“Ամեն անգամ, երբ մարդ կորցնում է անհատական խորությունը, մտնում է դրսից եկող հոսանքի մեջ, թողնում է ինքն իրեն, որ ապրի, ընդունում է առանց դիմադրության պարտադրած լինելիության ձևը և կերպը, հարմարվում, կապիկ դառնում՝ ստեղծվում է քաոս: Մանավանդ, երբ այդ պատահում է ժողովուրդների հետ: Քաոսի քանդիչ բնույթը հենց դրանում է կայանում... Քաոսը վերջ է գտնում, երբ ժողովուրդը հիանալի ճիգով վերադարնում է իր պարին: Դառնում է ինչպես մանուկ, վերադառնում է իր ռիթմը...”