“Սպանիան բազմազան է, բարեբախտաբար: Ամեն գավառ իր կենտրոնն ունի, իր մայրաքաղաքը: Նա մեկ գլխով չի ապրում, ինչպես Ֆրանսան իր Փարիզով, որ հրաշալի կերպով ծածկում է ֆրանսական մտքի եւ ոգու մինակությունը, ի մի ժողովում բոլոր մանրությունները եւ հոյակապ շենքի հավասարակշռված եւ ներդաշնակված բնույթ տալիս վեհերոտ մի աղքատության: Սպանիան չափազանց հարուստ է եւ անհատապաշտ՝ այդպիսի մի խաբեության ետեւ ծածկվելու համար: Իրական սպանիացու համար, եթե ուզում եք, միակ մայրաքաղաքը իր գյուղն է, բայց՝ գյուղ, ուր ապրում է ներուժորեն ամբողջ երկրի և ամբողջ ժողովրդի ոգին:
Եվ եթե Ալկալայի փողոցը լի է երիտասարդ բերկրանքով, այդ ոչ իսկ նշանակում է, որ ամբողջ Սպանիան լի է այդ բերկրանքով:Բայց այդ նշանակում է, որ առաջակայմի մոտ կանգնած նավավարների աչքերի առջեւ ծովը հանգիստ է, բռնած ճամփան վստահ եւ հստակ, առագաստները ուռած եւ մարդիկ իրենց տեղը: Այդ նշանակում է, որ նրանք տեղ ունեն գնալու, և որ նրանք գնում են: Ու կարեւորը այդ է ու միայն այդ է:
Ժոդովուրդներր երիտասարդ են, երբ նրանց ոգին նավարկում է:”