“Եվրոպական գրեթե բոլոր մեծ քաղաքները տխուր են: Փարիզը իր ֆրանկի մտահոգություններով եւ իր անդադրում քաղաքական ու կանացի վախերով իսկական ուրախությունից զուրկ է. նա իր սրտի կոշտաթյունը և իր վաշխառու դեմքի սփրթնածությունը աշխատում է թաքցնել շինծու ժպիտի տակ, բայց ամեն մի քիչ ու շատ զգայուն մարդ զգում է, որ այդ ժպիտը բնական չէ, որ նա պատրաստ է ամեն մի վայրկյան փոխվելու ատելության, թշնամության եւ այն բիրտ անսրտության, որ հատուկ է ֆրանսացիին: Նուրբ Ռիլկեի մահ լացող Փարիզը վերջ ի վերջո այդ է:
Լոնդոնը թաղված է իր գոռոզության եւ իր մշուշների մեջ Հռոմը տանջվում է կայսերապաշտական մեծամտությունով: Վիեննան, անմարմին այդ մեծ գլուխը,մելամաղձոտ է եւ թշվառ: Մադրիդը զվարթ է:
Ոչ թե թեթեւամիտ, ցուցամոլ այն զվարթաթյամբ, որ գալիս է կյանքի անբովանդակությունից, այլ այն առողջ կայտառ, բնական զվարթությամբ, որ տալիս է ապագայի վստահությունը: Փայլփլուն աչքերը բացված վաղվան վրա: Անշուշտ Սպանիան անիծյալ վերջին մեծ պատերազմին չի մասնակցել:Նրա խիղճր հանգիստ է: Նա, մյուս մեծ պետությունների նման, ուրիշների զոհաբերությունները եւ մարտիրոսությունը չի շահագործել. ոչ ոքի չի խաբել եւ ժողովուրդների դիակները չի կողոպտել: Մարդկային իդեալի մեծագույն արժեքները չի կեղծել եւ այսօր հանգիստ սրտով կարող է ժպտալ, ծիծաղել, ուրախանալ: Մինչ արդի եվրոպական մարդկությունը զրկված է այդ ուրախությունից, որովհետեւ նրա գլխի վրա կախված է ձանրաձանր մի անեծք, մի պատիժ, որ վերջ ի վերջո պիտի զգետնի նրան, տապալի եւ բարոյական փոշիներին հանձնի:
Այդ այնքա՜ն պարզ է:”