“خیره سر گر نپذیرفت ادب، بگذار/تا که تأدیب کند گردش دورانش
طبع دون زان نشد آگه ز پشیمانی/که چو بد کرد، نکردیم پشیمانش
دل پریشان نبد آن روز که تنها بود/ کرد جمعیت نااهل پریشانش”