“اینکه پیوسته بخواهند مسؤولیت اجتماعی ما را در برابر جمیع نیازمندان یا تیره بختان در جامعه یا کشورمان یا جهان گوشزد کنند لاجرم آنقدر به کُند و کرخت شدن احساساتمان میانجامد تا روزی که دیگر فرقی بین مسؤولیتهایی که نیاز به اقدام ما دارند و آنها که ندارند باقی نماند مسؤولیت برای اینکه مؤثر واقع شود باید محدود باشد تا شخص بتواند برای تعیین اهمیت نسبی وظایف مختلف به شناخت واقعی خویش تکیه کند و اصول اخلاقی خود را در مورد اوضاع و احوالی که میشناسد به کار برد و به طور ارادی برای کاستن از بدیها بکوشد.”