“یگانه راهی که بتوانیم نظمی در زندگی خویش برقرار سازیم این است که برخی قواعد یا اصول انتزاعی را راهنما بگیریم و سپس هنگام دست و پنجه نرم کردن با اوضاع تازه ای که پیش می آید، اکیدا از ان قواعد پیروی کنیم. اعمال ما نقشواره ای همساز و عقلانی تشکیل می دهند نه از آن رو که درباره آنها به عنوان بخش های طرحی یکتا و پیش اندیشیده تصمیم گرفته بودیم، بلکه به این جهت که در هر تصمیم از تصمیم های پیاپی، دامنه گزینش را به همان قواعد انتزاعی محدود می کنیم.”