“... مدیر مدرسه یک صندلی به او تعارف کرد و رو به مادر گفت: «شما می‌توانید به خانه بروید، من می‌خواهم با دخترتان صحبت کنم.»

توتوچان یک لحظه اضطراب داشت، اما هرجور بود توانست با آن به خوبی کنار بیاید.

مادر با شجاعت گفت: «خوب، پس من او را با شما تنها می‌گذارم.» و پس از این‌که بیرون رفت، در را پشت سرش بست.

مدیر مدرسه یک صندلی جلو کشید و روبه‌روی توتوچان قرار داد و پس از این‌که هر دو نزدیک هم نشستند، گفت: «حالا همه‌چیز را درباره خودت برایم بگو، از هر چیزی که می‌خواهی صحبت کن.»

«هرچه دوست دارم؟» ...”