“Нясу ў сэрдцы людзей як найвялікшую каштоўнасць, пешчу іх унутры сябе, берагу і ахоўваю. У вонкавым свеце з гэтым цяжэй, амаль ніколі не артымліваецца. Праз нясмеласць і бяссілле, а яшчэ – праз неперааднольны пралом, які нас раздзяляе, праз раскрышанасць сусвету. Шмат хто кажа, што цяпер мы ўсе мусім дапамагаць адно аднаму, такі час. Але я думаю, што гэта не толькі пра час, але і пра надмер любові. Аказалася, гто яе у нас столькі, што хапае нават і на іншых.

Адчуваю, як ўсё размываецца, межы маёй радзімы і навая сям’і. Мая сям’я цяпер – гэта яшчэ і людзі побач, якім я магу хоць неяк дапамагчы. І якія захочуць дапамогу прыняць. Мне падабаецца гэтае размыванне, з’яўленне некага новага, з якім можна разам перачакаць буру.”