“Правабіўшы ў весцы лета, мы, гарадскія дзеці, прывозілі ў Менск жывую беларускую мову. Ня мову, вядома, але яе аскепкі, якія надоўга захрасалі ў дзіцячых ратах. Аскепкі той мовы, ад якой іх гарадзкія бацькі так хацелі пазбавіцца - бо быть гарадскім у Беларусі значыла гаварыць чыста па-расейску. Дзеці вярталіся ад бабуляў, ішлі ў школу - і высьвятлялася, што яны падчапілі ў вёсцы падступную інфэкцыю: беларускую лексіку і беларускі акцэнт. Настаўніцы расейскай мовы жахаліся і моршчыліся, чуючы, як іхнія вучні і вучаніцы ўжываюць "вясковыя" слоўцы і ня могуць вымавіць гарадскі выбухны, "чісто русскій звук "г"". Празь месяц напружанай працы хвароба адступала - да наступнага лета і наступнай паездкі да "калгасных" бабуляў і дзядуляў, якія за ўсё жыцьцё так і не навучыліся правільна гаварыць па-расейску. Два стагодзьдзі русіфікацыі так і ня здолелі зрабіць зь іх "русских людей". Беларуская вёска жывучая, як яе мова.”