“Μήπως δεν ονειρεύεται το σπίτι σας; Κι όταν ονειρεύεται, δεν φεύγει από την πόλη για να βρεθεί στα περιβόλια και τις λοφοκορφές;
Μακάρι να μπορούσα να μαζέψω τα σπίτια σας μέσα στη φούχτα μου, και σαν σπορέας να τα διασκορπίσω στα δάση και στα λιβάδια.
Μακάρι οι κοιλάδες να ήταν οι δρόμοι σας, και τα πράσινα μονοπάτια οι αλέες σας, για να πηγαίνετε ο ένας στον άλλον μέσα από τα αμπέλια, και να έρχεστε με το άρωμα της γης στα ρούχα σας.”