“(در نزد رومیان) پاتریا (کشور) به مثابه رسپوبلیکا (جمهوری) باید از نوع خاصی از مهر و عشق، یعنی pietas یا caritas برخوردار باشد، دو واژه‌ای که شاید بتوان آن‌ها را به حرمت و شفقت ترجمه کرد. شهروندان به پاتریای خود عشقی نیک‌خواهانه را بدهکارند، عشقی که خودش را در افعالِ انجام وظیفه یا خدمت و تیمار یا مراقبت بروز می‌دهد. در pietas (حرمت) و caritas (شفقت) حرص و ولعی در کار نیست، همان‌گونه که میلی به تملک انحصاری موضوع عشق یا موضوع میل و اشتیاقمان؛ درست برخلاف آن، باید گفت که آن‌ها تاثراتی بخشنده هستند که از محدوده خانواده درمی‌گذرند تا جمهوری و همه همشهریان را در بربگیرند. برای شهروند فضیلت‌مند، pietas بخشی از وظایفی است که عدالت بر او بار می‌کند؛ این شیوه به خصوصی از رفتار کردن بر اساس عدل و انصاف در قبال کشور خویش است. و این همچنین یک هیجان خاص هم هست، هیجانی که شهروند را برآن می‌دارد تا افعال و خدمت و نیک‌خواهی را نه فقط برای والدین و بستگان خود، بلکه برای جمهوری نیز به انجام برساند.”