“خلط کردن وطن‌پرستی و ملی‌گرایی با یکدیگر افزون برآنکه به لحاظ تاریخی غلط است، تاثیرات عملی مهلکی نیز دارد. در صورتی که به نحو شایسته فهم گردد، زبان وطن‌پرستی جمهوری‌خواهانه می‌تواند همچون پادزهری قدرتمند در مقابل ملی‌گرایی عمل کند. همچون زبان ملی‌گرایی، وطن‌پرستی جمهوری‌خواهانه نیز آشکارا ماهیت رتوریک دارد؛ هدف این زبان احیا، تقویت و هدایت هیجانات یک جمهور خاص با یک هویت فرهنگی و تاریخی به خصوص است، نه آنکه معطوف به کسب موافقت، یا رضایت سرد و معقول عاملان عقلانی غیرشخصی باشد. تکاپوی زبان مزبور در جهت تحکیم و تقویت علقه‌هایی مانند عشق به آزادی مشترک یک جمهور است، عشق و مهری که از حیث خاص‌انگارانه بودن مانند عشق، یا تفاخر، به سنت فرهنگی یا سرنوشت مشترک یک جمهور است. دقیقا به این دلیل که وطن‌پرستی جمهوری‌خواهانه با ملی‌گرایی در زمین، یا عرصه واحدی که همان عرصه هیجانات و خاص بودگی است رقابت کرده و به جای محاجه‌های سراسر عقلانی از محاجه‌های رتوریک استفاده می‌کند، حریفی رعب‌انگیز برای ملی‌گرایی است. وطن‌پرستی روی علقه‌های مودت و همبستگی چنان کار می‌کند که گویی، در فرآیندی استحاله‌گون، به دل خواستار تبدیل آن‌ها به نیروهایی است که پشتیبان آزادی‌اند، نه آنکه محرک حذف یا اعمال خشونت و ستیزه‌جویی باشد.”