“Δεν αρέσει στον άνθρωπο να μένει με τον εαυτό του κι εκτός τούτου, αγαπά: πρέπει λοιπόν να γυρέψει αλλού τι ν' αγαπήσει. Κι αυτό μπορεί να το βρει μόνο στην ομορφιά' όντας όμως ο ίδιος το ωραιότερο δημιούργημα του Θεού, πρέπει να βρει εντός του το πρότυπο της ομορφιάς που αναζητεί εκτός. Καθένας δύναται να διακρίνει μέσα του τις πρώτες ακτίνες της και αντιλαμβανόμενοι κατά πόσον ό,τι συναντούμε στον εξωτερικό κόσμο προσεγγίζει ή απέχει απ΄το πρότυπο αυτό, διαμορφώνουμε την ιδέα του ωραίου και του άσχημου για όλα τα πράγματα. Ωστόσο, μολονότι ο άνθρωπος ψάχνει με τι να πληρώσει το μέγα κενό που επέφερε βγαίνοντας απ' τον εαυτό του, παρά ταύτα δεν μπορεί να ικανοποιηθεί με οποιοδήποτε αντικείμενο. Η καρδιά του είναι απέραντη' πρέπει τουλάχιστον να είναι κάποιο πρόσωπο που της μοιάζει, που να είναι όσο πιο κοντά της. Γι' αυτό και η ομορφιά που μπορεί να ικανοποιήσει τον άνθρωπο βρίσκεται όχι μόνο στην αναλογία, αλλά και στην ομοιότητα: αυτή την περιορίζει και την εγκλείει στη διαφορά του φύλου.”