“صورت ظاهر فنا گردد، بدان
عالم معنی بماند جاودان
چند بازی عشق با نقش سبو؟
بگذر از نقش سبو، رو آب جو
صورتش دیدی، ز معنی غافلی
از صدف دری گزین گر عاقلی
این صدف های قوالب در جهان
گرچه جمله زنده اند از بحر جان
لیگ اندر هر صدف نبود گهر
چشم بگشا در دل هر یک نگر”