“فرهنگ ملی، از آنجا که بنایش بر شالوده‌ی زبان استوار است، تنها به وسیله‌ی کسانی می‌تواند فهم گردد، یا شاید باید گفت احساس و زیسته شود، که به زبان مادری تکلم می‌کنند، زبانی که به ما اجازه می‌دهد آن احساسات و طرز تفکراتی را هم‌رسانی کنیم که هرگز در زبان دیگری قادر به انتقال آن‌ها نیستیم، یا دست کم نمی‌توانیم با ظرافت و فصاحتی هم‌اندازه آن‌ها را منتقل کنیم. این امر ما را در پیوندی مستقیم و درونی با روح عمیق فرهنگ و ملتمان قرار می‌دهد.”