“Η ανθρώπινη λογική λειτουργούσε ως εξής: πάρα πολλοί θεωρούσαν εαυτούς εξτρεμιστές. Οσο οι Σουηδοί Δημοκράτες ήταν ό,τι πιο εξτρεμιστικό είχε να προσφέρει η Σουηδία, θα υπήρχαν πάντα αρκετοί που δε θα τους ψήφιζαν, όσο δίκαιο και να συμφωνούσαν οτι είχαν. [...] Αν παρ'όλα αυτά συνέβαλλε σε μια εναλλακτική ψήφο, δεξιά απο αυτούς που ήταν στην άκρα δεξιά, τότε θα συνέβαιναν 2 πράγματα: πρώτον, οι Σουηδοί Δημοκράτες θα σήκωναν το δάχτυλο δείχνοντας τους νεοναζιστές και θα έλεγαν: «Κοιτάξτε πόσο απαίσιοι είναι! Εμείς, ασφαλώς, δεν είμαστε σαν κι αυτούς»· και δεύτερον, ο κόσμος θα συμφωνούσε. Το να ψηφίσει κανείς τους Σουηδούς Δημοκράτες θα ήταν μεμιάς πολύ περισσότερο ευπρεπές και κοινωνικά αποδεκτό.[...] Ο πολιτικός χάρτης ομως θα είχε αλλάξει όρια. Οι συντηρητικοί, οι φιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες θα είχαν λόγο να αλλάξουν την εξωτερική πολιτική τους. Ελάχιστοι θέλουν να πεθάνουν.”