“Няўжо-ж усё гэта я запраўды перажыў? Няўжо-ж гэта ня сон, як тады - на вастрожных нарах?..
Хочацца гаварыць, а шчэ больш хочацца пiсаць. Хочацца расплюшчваць людзям вочы. А людзi кажуць:
"Ну, няма дзiва, што вы гэтак настроены... Салоўкi. Блiзу 7 гадоў... Гм... Гэта ня жартачкi... Дык вы ня можаце глянуць на справу бесстаронна, вы на ўсё глядзiце аднабока... Але за што-ж вас у рэшце рэштаў пасадзiлi?.. Мусiць, нешта было"...”