“ბავშვობიდან მებრძოლად გაზრდილი თეკლა, უშიშარი გულისა და ღონიერი მარჯვენის პატრონი იყო, მაგრამ ახლა ღმერთს მადლობას სწირავდა, რუფია ლილეს რომ არ გაჰყვა და მასთან დარჩა, თორემ ხომ მარტოდმარტო მოუწევდა ლილეს მოძებნა ამ უცნაურ მხარეში, სადაც მიწა მზესავით ცხელი იყო და მტერს კი, თუ ომი არ იყო, ოჯახში მოყვარესავით შეეძლო შემოსვლა.”