“Սկզբում ես ենթադրում էի, իսկ այնտեղ ավելի համոզվեցի, որ նա հեղափոխական է դարձել միմիայն մի նպատակով՝ իշխանության գլուխ անցնելու: Եվ նա սոցիալիզմի ան­վտանգության անունից սկսեց ոչնչացնել, մաքրել այն ամենը, ինչ կարող էր իշխելուն խանգարել: Աշխարհը մաքրել մարդուց: Ոչ ոք սոցիալիզմին, այս երկրին այնքան վնաս չի տվել, ինչքան նա: Նա, կազ­մակերպ­ված, պետական օրենքի ու քաղաքականու­թյան աստի­ճանի բարձրացրած, սկսեց ոչնչացնել հեղա­փոխության ծիլե­րը, հենց հեղափոխության գաղափարը, որովհետև լավ գիտեր, որ ծաղիկը վտանգավոր չէ, եթե այն ար­մատ չու­նի, և ի պատիվ այդ մեծ գործի` ամբողջ երկիրը ծածկեց համակենտրոնաց­ման ճամբարներով, դիակ­նե­րով և իր հուշարձաններով: Որովհետև նա գի­տեր՝ մի Ստա­լինը քիչ է, հարկավոր է, որ ամեն մի գյուղ ու քա­ղաք, ամեն մի տուն ունենա իր ստալինը, որ իր ստալի­նա­­կանու­թյունից ոչ ոք դուրս չմնա: Գիշերը նրա հու­շար­ձանը շունչ էր առնում, շրջում բոլորի տներով ու հոգիներով և ստիպում, որ ամեն ինչ ընկեր Ստալին դառնա: Ստալինը մեր երակներով հոսում է և դեռ շատ կհոսի նույնիսկ նրանց մեջ, ովքեր դեռ չեն ծնվել: Նա անգամ մեռած ժամանակ մեզ հետ քնում է, արթնա­նում, թույլ տալիս կամ արգելում, հրամայում կամ բղավում, թելադրում անհերքելի ճշմարտություն­ներ: Եվ նա դեռ կշարունակի ապրել, քանի դեռ չենք մաքրվել նրանից, որովհետև Ստալինը կարող է ապրել միմիայն մեր պղտոր արյան մեջ: Մենք դեռ լավ չգի­տենք, թե ինչպիսին է մեզ ցանկացել տեսնել այդ կինտոն, և ինչպիսին ենք դարձել մենք: Միայն վստահ կարելի է ասել՝ Ստալինը մենք ենք, քանի մեր միջից մինչև վերջ չենք մաքրել նրան: Նա ցանկացավ մեր ներսը մաքրել, որպեսզի այնտեղ մի­միայն ստալինա­կան թույնով լի արյունը լցնի:”