“आपण इतरांपेक्षा काहीतरी वेगळं करत नाही तोपर्यंत आपण जगतोय असं जाणवतदेखील नाही. मनुष्यभूमीपासून पाच समुद्रे - हजारो कोस दूर असलेल्या व किनाऱ्यावर शांतपणे स्वतःच्याच विचारात मग्न झालेल्या त्या अक्राळाला हा विचार हिणवत होता. तो त्वेषाधिश बनला. त्याला नव्याने हेतू मिळाला. तो त्या हेतूला जगण्यासाठी उत्साही झाला. त्याची पावले त्या किनाऱ्यावरून चालू लागली आणि तिथेच जवळ असणाऱ्या त्याच्याच वस्तीत जाऊन स्थिर झाली. तो मी होतो…!”