“माणूस स्वत:भोवती अगदी पाषाणाचा कोट उभा करतो आणि आपण आता अगदी सुरक्षित आहोत अशा भ्रमात राहतो; पण त्याला काय माहीत की, लांबवरच्या एखाद्या वड-पिंपळ यासारख्या वृक्षांची मुळं जमिनीखालून येऊन तटाचा पायाच भंगून टाकतात- किंवा वाऱ्यावर उडत आलेलं एखादं बी तटाबाहेरच्या एखाद्या लहानशा खोबणीत अडकतं, रुजतं आणि केसांसारखी सूक्ष्म अशी त्याची मुळं दगडामातीच्या फटीतून आत शिरतात, हळूहळू मोठी होतात, फोफावतात आणि शेवटी तो चिरेबंदी तटच ढासळून टाकतात!”