“Ինձ վերահաս այս փորձանքից,
Այս վշտերի մութ հորձանքից,
Այս հոգսերի հալածանքից,
Ցրտի զարկից, սովի ճանկից,
Աղքատության խրախճանքից,
Դռան զանգից, զուր հուզանքից,
Իմ անառակ ու անճարակ
Գիշերային ուշ ժամերի
Խեղճ ու կրակ խզբզանքից,
Խաժամուժի գլուխն անցած,
Գլուխ կոչված դդումներից,
Նրանց դատարկ երդումներից,
Սուրբ զոհերի զենքով զինված,
Տաք-տաք սնված խուլ խուժանից,
Խեղճ նամուսի, մաշված հույսի,
Մինչև անգամ «Բարի գիշեր»-
«Բարի լույսի» ճգնաժամից,
Արտագաղթից ու ներգաղթից,
Իմ փորձված ու խոցված բախտից,
Կարոտախտից անբուժելի
Պիտի փրկեն, ցավազրկեն
Պաշարներն իմ վերհուշերի...”