“Ինչ էլ որ լինի, ինչ էլ անես,
Փուշը զինված է, ծաղիկն՝ անզեն։
Ծաղիկը՝ խոնարհ, փուշն՝ աներես,
Աստված, դու փշի տունն ավերես։
Բայց ավերես էլ, կապրի դարձյալ
Ամենուրականն այդ անիծյալ։
Փուշը զինված է, ծաղիկն՝ անզեն,
Բայց էլի ծաղկին թող նախանձեն։
Ինչքան էլ փուշը վեր-վեր ցատկի,
Նա չունի երբեք ուժը ծաղկի։
Ի՞նչ է ծաղիկը... երկրի վրա
Գեղեցկությունն է ուժը նրա։
Բայց գեղեցկությունն ինչ էլ դառնա,
Ինչքան էլ աճի ու համբառնա,
Առանց օգնության ու պաշտպանի
Ինքն իրեն ինչպե՞ս կպաշտպանի...
Փուշը՝ զորավոր, ծաղիկը՝ զոհ,
Էլի ծաղիկն է աշխարհից գոհ։
Նայում եմ ծաղկին թարմանալով,
Զարմանում եմ զարմանալով,
Որ անգամ իմ այս ծաղկած հողում
Ծաղկի տիտղոսը փուշն է կրում։”