“-სამეცნიერო ფანტასტიკას დააკვირდით. ყველგან და ყოველთვის რობოტები იჩემებდნენ, თითქოს ისინი მექანიკურები არ იყვნენ, ჰქონდათ თავისუფალი ნება და შეეძლოთ დამოუკიდებელად გადაწყვეტილების მიღება... და რატომ და საიდან ამხელა სევდა? რატომ დახარჯეს ადმაინებმა ამხელა დრო რაღაცა ტოსტერების სიუჟეტებზე? მარტივია, ჩვენ გულის სიღრმეში თავს ყოველთვის რობოტებთან ვაკავშირებდით. ისინი კი არ უნდა გამხდარიყვნენ ჩვენნაირები, ჩვენ ვართ მათნაირები. რობოტების ცნობიერების ემპანსიპაციით ადამიანი ყოველთვის ცდილობს დაამტკიცოს, რომ თავად არ არის მექანიკური, დაპროგრამებული და თავს აჯერებს, რომ შეიძლება იყოს თავისუფალი.”