“Արծվաքարը Հայոց աշխարհի հրաշալիքներից է։ Այն լինում է արծիվների բներում զույգերով՝ արուի ու էգի համար։ Արծիվներն առանց այդ քարերի ձաք չեն դնում իրենց բներում։ Հայոց արծիվները բում են դնում Մասիսի լանջերին և Արարատյան դաշտի եղեգնուտներում։ Ոչ ոք չի կարող ասել, թե նրանք որ գետերից են վերցնում այդ քարերը, ասես փափկեցնում, նստում նրանց վրա և լույս աշխարհ բերում կանդ կամ էգ ձագ։ Հայկական արծվաքարերը կլոր են, սպիտակավուն, նուրբ, քնքուշ։ Ոչ մի բան չի կարող կնոջ դեմքը այնպես փափկեցնել, նրբացնել ու սպիտակեցնել, ինչպես արծվաքարը։ Միաժամանակ օձերն ու բոլոր տեսակի սողունները չեն մոտենում այն տներին, օրոցքներին, մառաններին, որտեղ կանդի արծվաքար է դրված, իսկ էգի արծվաքար կրող ծննդկանը սրտխառնուք չի ունենում։”