“ომი მაინც ომი და ბევრ რამეს ადვილად ეჩვევა ფრონტზე მყოფი კაცი. დღეს რომ ერთად ვართ, თანამოსანგრეებთან, ხვალ რომელიმე მათგანი გამოგვეცლება, ზეგ კიდევ სხვა, ორი, სამი ან რამდენიმე, მაგრამ ამას როგორღაც ვეჩვევით. ამბობენ, რაც საერთოა, უფრო ადვილი ასატანიაო. შვილის დაკარგვას კი როგორ აიტანს დედა, ან შვილი - მშობლებისას, დებისას თუ ძმებისას?! შესაძლოა ამ გოგონების ცრემლების მიზეზიც გადატანილ უბედურებათა გახსენება იყო. საკვირველი აქ არაფერია. პირიქით, მე უფრო ის მიკვირს, მიუხედავად ამდენი გაჭირვებისა და უბედურებისა, როგორ შეინარჩუნეს ამგვარი სულიერი სიხალისე! აი, თუნდაც ამ კუსპარა ადას ამბავი: მამა - ფრონტზე დაღუპული, დედა და ორი პატარა ძმა - სახლის ნანგრევებში ჩამარხული, კერა - გაციებული და გატიალებული, მაგრამ გული - მაინც ხალისიანი და შეუპოვარი. სხვაც ბევრი იყო ასეთი: მარია, დაშა, ლუკრეცია, სუზანა, ნინა, ყველას ვინ ჩამოთვლის, ვინ იცის, საერთოდ რამდენია შინმოუსვლელთა ამგვარი ჭირისუფალი, ან უფრო უბედურიც. შესაძლოა, ყველა ამათგანი, ვინც ფრონტზე თავის უძვირფასესი დაკარგა, იმდენად უბედური არ იყოს, როგორც ეს "ბედნიერი" გალინა, რომელსაც ვაჟკაცი მამის ნაცვლად, ორივე თვალით დაბრმავებული და ფეხებწაჭრილი, "კუნძი" შემოუტანეს სახლში...”