“پابرهنه ها فریاد می زنند: زمین! زمین! زمین!
زمین فراوان است و در عین حال از زمین خبری نیست. به عبارت بهتر: زمین به آن کسی که با عرق خودش آبیاریش می کند تعلق ندارد.
پدرم می گوید:
- اگر زمین مال ما بود زندگیمان پاک جور دیگر بود. خیلی خوب زندگی می کردیم. منتها زمین مال ارباب ها و تازه به دوران رسیده هاست. ارباب ها خوب زندگی می کنند. تازه به دوران رسیده ها همین جور. ما بدبخت ها فقط خودمان می مانیم و استخوان هایمان که از خستگی کار در حال خرد شدن است...”