“Ես չեմ սիրում, որ մարդ կռվի է գնում մեռնելու համար։ Այդ մեր պատմիչներն են, որ հայ զինվորին նկարագրել են մեռնելու համար մեռնելիս, նահատակության լուսապսակը գլխին ճառագած։
Զինվորը պետք է պատրաստ լինի կռվելու և հաղթելո՛ւ։ Իսկ նահատակությունը, կգա նաև առանց մեր ցանկության ու հրավերի։ Առհասարակ ես նահատակների մեջ խեղճություն եմ տեսնում։ Խեղճություն, որ գալիս է մեր դաժան ճակատագրից, մեր ստացած սխալ դաստիարակությունից, հատկապես մեր հավատի վարդապետությունից։”