“სიყვარული აგვამაღლებსო, ბრძანებდა შოთა რუსთაველი. "რაც უფრო დიდია ადამიანი, მით უფრო ღრმაა მისი სიყვარული" (ლეონარდო და ვინჩი), რადგან "სიყვარულია ცხოვრების გვირგვინი", იგი "მოიცავს ყველაფერს" (ბეთჰოვენი) და ქმნის "უმაღლეს ბედნიერებას" (ბაირონი).
ვაჟაც ხომ ასე ამბობს:
სიცოცხლე სიყვარულითა
და სიყვარული სიცოცხლით,
უერთიერთოდ ვერც ერთსა
ვერ ვიცნობთ, ვერც როს ვიცონობდით.
მერე გალაკტიონიც ვაჟას ფანდურის სიმებივით ათრთოლდება და ნაწყვეტ-ნაწყვეტ ამოისვრის დიდებულ სიტყვებს:
უსიყვარულოდ
მზე არ სუფევს ცის კამარაზე,
სიო არ დაჰქრის, ტყე არ კრთება
სასიხარულოდ!..
უსიყვარულოდ არ არსებობს
არც სილამაზე,
არც უკვდავება არ არსებობს
უსიყვარულოდ...
...მუდამ განწირული იყო იმათი ბედი, ვინც სიყვარულის ნაცვლად სიძულვილს თესავდა დედამიწაზე... ისტორიის მართმსაჯულება არ ინდობს ბოროტთა და კაცთმოძულეთ.
მკაცრია ხალხის განაჩენიც...”