حسن صنوبری

“«لَوْ أَحَبَّنِي جَبَلٌ لَتَهَافَتَ»
یک کوه اگر مرا دوست بدارد، متلاشی می‌شود”
― Ali ibn Abi Talib, نهج البلاغه

“عدل در نظر جوان محترم است؛ خواه اسلام باشد، خواه نباشد؛ خواه خدایی باشد، خواه خدایی نباشد. او عاشق و شیفته عدل است. و تو نگو این شیفتگی تو به عدل غلط است. قرآن می‌گوید صحیح است. مگر نمی‌بینی قرآن می‌گوید «انّ اللّه یأمر بالعدل؟» وقتی می‌خواهد خدا را معرفی کند می‌گوید خدا آن است که فرمان به عدل می‌دهد.
آیا آن جوان اشتباه می‌رود؟ اگر دل و روح او به سوی عدل پرواز کند او را تخطئه می‌کنی؟ این گرایش را گرایش غیر خدایی می‌شناسی؟ پس قرآن چه می‌گوید؟ پس فطرت چه می‌گوید؟ پس عقل چه می‌گوید؟ ببین چه کسی تجاوزگر است. ببین چه کسی راه انحرافی می‌رود: این می‌خواهد از مسیر عدل به خدا برسد یا تو و منی که آمده‌ایم عدل و خدا را از هم جدا کرده‌ایم؟ انسان خدایی باشد اما رئیس الظلمه هم باشد! کداممان اشتباه کرده‌ایم؟”
― سید محمد حسینی بهشتی, بایدها و نبایدها

“مَن اَحَبَّنا
فَلْیُعِدَّ لِلبلاءِ جِلباباً
.
هرکه ما را دوست دارد
باید ردایی برای بلا مهیا کند”
― علي بن أبي طالب, غرر الحكم ودرر الكلم

“الناس عبید الدنیا و الدین لعق علی السنتهم یحوطونه علی ما درت معایشهم فاذا محصوا بالبلاء قل الدیانون

مردم بردگان دنیایند و دین بازیچۀ زبانشان. تا آنگاه که آب و نانشان برسد همراه دین هستند، اما آنگاه که آزمون و بلایی رسد، دینداران اندکند”
― امام حسین