Μικρό απόσπασμα από το "Τριαντάφυλλα του ανέμου"

Μια ηλιαχτίδα βρήκε μια χαραμάδα ανάμεσα στα σύννεφα φωτίζοντας το χρυσό στο σμάλτο της καρφίτσας της. Ο νέος επέτρεψε σε ένα χαμόγελο να χαραχτεί στο στόμα του. Του προκαλούσε απίστευτη ευχαρίστηση το γεγονός ότι η Έλντα την είχε φορέσει. Ο μικρός άγγελος με τους μπλεγμένους κύκλους γύρω του σε χρυσό και κόκκινο σμάλτο άστραψε σαν να ήταν φτιαγμένος από φωτιά και φως. Ανίκανος να αντισταθεί άγγιξε το κόσμημα με τα ακροδάχτυλα του.
«Λάμπει σαν το πνεύμα σου κοντεσίνα μου. Είμαι περήφανος που έχω μια σύζυγο τόσο δυνατή κι αποφασιστική».
Χαμήλωσε το κεφάλι του και χάιδεψε με τα χείλη του το χέρι της πριν ανασηκωθεί και κολλήσει το στόμα του στο δικό της, φιλώντας την παράφορα, αφήνοντας της τη γεύση του, το αποτύπωμα του…
«Αντίο», πρόφερε αμέσως μετά και, χωρίς άλλη κουβέντα, πήρε το χαλινάρι και ανέβηκε στο άλογο του κάνοντας νόημα στο Βάλβη να προηγηθεί.
Η κοπέλα αισθάνθηκε την καρδιά να σκιρτάει στο στήθος της. Τα μάτια της πλημμύρισαν από δάκρυα. Δάκρυα που μάχονταν απεγνωσμένα να κυλήσουν στα μάγουλα της. Με μια αστραπιαία κίνηση τον άρπαξε από το μπράτσο και τον υποχρέωσε να την κοιτάξει.
«Ρομπέρτο, ο Θεός να σε έχει καλά».
«Να προσεύχεσαι γι’ αυτό κοντεσίνα μου».