Τα δάκρυα δεν στέγνωσαν ποτέ - Επανέκδοση

Φεβρουάριος του 2002. Έκανε κρύο αλλά όχι και τόσο πολύ. Νωρίς το πρωί μου άρεσε να βολτάρω σε ένα μονοπάτι που άγγιζε τη θάλασσα. Λάτρευα να μυρίζω τη μυρωδιά του αλμυρού νερού, αναμεμιγμένη με αυτή των δέντρων που τριγύριζαν το χαλικόστρωτο δρομάκι. Είχα στα αυτιά μου τα ακουστικά και άκουγα μουσική από το ραδιόφωνο του κινητού μου όταν... Μια είδηση για οστά αγνοουμενων που είχαν βρεθεί σε ομαδικό τάφο στα κατεχόμενα με έκανε να ανατριχιάσω. Λίγες ώρες αργότερα βρισκόμουν ήδη στην βιβλιοθήκη της πόλης, χαμένη μέσα σε παλιά κιτάπια και εφημερίδες της τότε εποχής. Του 1974 μα και λίγο πιο πριν. Της τραγικής εισβολής και κατοχής του νησιού. Την αμέσως επόμενη μέρα η συνομιλία που είχα με μια αγαπημένη μου φίλη... ολοκλήρωσε τα πάντα μέσα στο μυαλό μου... Πήρα το στυλό και άρχισα. Οι λέξεις ζωντάνευαν μπροστά στα μάτια μου, οι ήρωες έπαιρναν σάρκα και οστά... Κι έτσι ξεκίνησαν όλα... Ένα βιβλίο άρχισε να γράφεται. Ένα βιβλίο που χρειάστηκε δύο ολόκληρα χρόνια για να ολοκληρωθεί. Ένα βιβλίο που βίωσα με όλο μου το είναι. Που αγάπησα και που δεν έχω ξεχάσει ούτε θα ξεχάσω ποτέ... Λογικό λοιπόν να αισθάνομαι ευτυχία που θα βρίσκεται και πάλι στα βιβλιοπωλεία.
"Κάθισε να σου πω μια ιστορία..." και... το μυθιστόρημα μου " Τα δάκρυα δεν στέγνωσαν ποτέ... " έρχεται αρχές Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Μάτι!