உரி: சில குறிப்புகள் – 4
உருவற்ற பரம்பொருளை நிர்க்குண பிரம்மம் என்றும் மாயை போர்த்திய அதன் வடிவத்தைச் சகுண பிரம்மம் என்றும் சுட்டுவது வழக்கம். மாயையைப் பொதுவாக மதமும் அது நிகர்த்த மற்றவையும் போர்த்தும். ஆனால் இந்த உருவற்ற நிலைக்கும் உருவுள்ள நிலைக்கும் இடையில் இன்னொன்று இருந்தாலென்ன என்று தோன்றியது. உருதானா முக்கியம்? ஒலி இல்லையா? பொருள் இல்லையா?
ஆதியிலே வார்த்தை இருந்தது; அது தேவனிடத்தில் இருந்தது. அதுவே தேவனாகவும் இருந்தது என்று பைபிள் சொல்லும். ஓர் எழுத்தாளனாக, ஆதியில் வார்த்தைதான் இருந்திருக்க வேண்டுமென்றே எனக்கும் தோன்றும். அழிவற்ற அனைத்தும் சொல் வடிவமல்லாத வேறெதனை ஏந்தும்?
உரியின் கதையை ஒரு மனிதன் சொல்லவில்லை. மனிதனல்லாத பிற உயிரினங்கள் எதுவும் சொல்லவில்லை. மாறாக, பிரம்மமெனும் ஆதித் தனிமத்தின் சிந்தையில் கருவிருக்கும் ஒரு சொல் இந்தக் கதையைச் சொல்லிச் செல்வதாக இந்நாவலைக் கட்டமைத்தேன். எழுத்து வேகத்தில் ஓம் எனும் சொல்லுக்கு முன்னால் பிரம்மத்தின் சிந்தையில் கருவிருந்த சொல் அதுவென எழுதிவிட்டேன். ஆனால் ஓம் உலகறிந்த சொல். என்றால், அதற்கும் மூத்ததான இந்தச் சொல் எது? அதன் பொருள் என்ன?
பிறகு தோன்றியது. ஒரு சொல் பிறக்கும்போதல்லவா அதன் ஒலியும் பொருளும் உலகறியும்? இந்தச் சொல் இன்னமும் பிறக்கவில்லை. யுக யுகமாக இன்னும் கருவிலேயே இருந்து வருகிற சொல்லுக்குப் பொருள் தேடி எங்கே போக முடியும்?
இல்லாத அம்மாயச் சொல்லைப் பிரபஞ்சப் பேரழிவின் கருவியாகக் கொள்வது சுலபமாக இருந்தது. வெல்லும் சொல்லும் கொல்லும் சொல்லும் எம்மொழியிலும் உண்டு. பிறந்துவிட்ட சொற்களுக்கே அச்சக்தி உண்டென்றால் காலகாலமாகக் கருவில் இருந்தபடியே வீரியமேற்றிக்கொண்டிருக்கும் பிறவாச் சொல் எத்தகையதாக இருக்கும்? அதனைக் கொண்டே ஆதித் தனிமம் யுக முடிவின்போது அனைத்தையும் அழித்து நிர்மூலமாக்குமென ஓர் ஏற்பாடு இருந்தால் எப்படி இருக்குமெனச் சிந்தித்துப் பார்த்தேன்.
காட்சிகளெனத் தனியே ஒன்றில்லாத, பல்வேறு மனிதர்களின், அதிமனிதர்களின் சிந்தைகளுக்குள்ளேயே பெரும்பாலும் நடக்கும் இப்பெருங்கதையை எழுத அப்படியொரு சொல்லினால் மட்டுமே முடியுமென்ற நிச்சயம் உண்டானது. நாவல் மொத்தத்தையும் அத்தோன்றாச் சொல்லே எழுதியும் சொல்லியும் வருகிறது. உருவற்ற, ஒலியற்ற, பொருளுமற்ற அந்த அழிவுச் சொல்லுக்கு மனிதச் சிந்தையைத் தீண்டாத தருணங்களில் உணர்ச்சியும் இராது. எந்தச் சிந்தையைக் கருதி, அதில் நிறைந்து பரவுகிறதோ, அம்மனிதச் சிந்தையை அகழ்ந்தெடுத்து அது ஒரு பத்திரிகையாளரைப் போல அறிக்கை வடிவில் தந்துவிடும்.
இந்த வடிவில் எழுதுவதற்கு நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் சுமார் இரண்டு லட்சம் சொற்களைக் கொண்ட ஒரு பெருங்கதையை எந்த இடத்திலும் உணர்ச்சியை வெளிக்காட்டாத ஒரு கதை சொல்லியைக் கொண்டு எப்படிச் சொல்லி முடிப்பது? உணர்ச்சியில்லாத மனித வாழ்வில்லை. குறைந்தபட்சமாக ஒவ்வொருவரது வாழ்விலும் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீரோ, நொடி நேரப் புன்னகையோ இல்லாதிருக்காதல்லவா? அதையும்கூட அவன் கண்ணீர் சிந்தினான் என்று சொல்ல மனம் வராமல், அழுதான் என்று வெறுமனே தெரிவித்துவிட்டுச் செல்வதினும் குரூரம் இன்னொன்று உண்டா.
ஆனால் அந்தக் குரூரமே இந்நாவலின் அடித்தளத்துக்கு வலு சேர்ப்பதென்று எழுத எழுதப் புரியத் தொடங்கியது. யதியில் இருந்தது போலவோ, சலத்தில் காட்டப்பட்டது போலவோ அபூர்வமான நிலக்காட்சிகள் ஏதும் உரியில் இல்லை. சோழ நாடெனும் எல்லை வகுக்கப்பட்டுவிட்டாலும் நான்கைந்து இடங்களைத் தாண்டி நாவல் போவதில்லை. அதை எண்ணி அமைதி கொள்கிறேன். இல்லாவிட்டால் இப்படியொரு உணர்ச்சியற்ற கதை சொல்லியை வைத்துக்கொண்டு இம்மாயப் பெருங்கதையை வனையவே முடிந்திருக்காது.
All rights reserved. © 2004-2025 Pa Raghavan .
