Νυχτερίδες – Λένα Κιτσοπούλου

«…δεν θέλω να φάω, δεν πεινάω, ήθελα να πω, άφησε με ήσυχο, δε θα φάμε, δε θα ξαναφάμε ποτέ μαζί, γιατί δεν με βοηθάς, γιατί σου φαίνονται όλα αυτονόητα, γιατί πηγαίνεις στην τουαλέτα τόσο σίγουρη πως θα γυρίσεις και θα με βρεις εκεί που με άφησες, γιατί δεν σκούπισες καλά τα χέρια σου, γιατί στάζουν, γιατί σου αρέσουν τα τορτελίνια, θέλω να πεθάνεις.»



Η Κιτσοπούλου έγραψε ανάμεσα στο κυνικό και το ρεαλιστικό που κοινωνικά κρύβεται. Σε κάθε περίπτωση, η επιλογή της να γράψει για τη βία μέσα στην οικογένεια, για τις αναμνήσεις που έχουν καεί στον εγκέφαλο από την παιδική και εφηβική ηλικία και για όσα (παλιά) «δεν λέγονται», της δίνει ξεκάθαρη ταυτότητα. Οι «Νυχτερίδες» διαβάζονται γρήγορα και εύκολα, είναι ωραίες και σκοτεινές, από κάζουαλ απιστίες μέχρι κακοποιήσεις – όχι ως «σκανδαλώδη» θεματολογία, αλλά ως κανονικότητα. Οι ήρωες κινούνται σούπερ γρήγορα μιας και τα διηγήματα είναι μικροσκοπικά, η γλώσσα είναι κοφτή, ανά σημεία στεγνή.



Διάβασα πως σε μία συνέντευξη της είπε πως «το λευκό χαρτί είναι τρομερά λευκό. Είσαι εσύ και το τίποτα.» και καταλαβαίνω πως η ταχύτητα, το χιούμορ και το σκοτάδι της, πράγματι έτρεχαν ενάντια σε αυτό το τρομερά λευκό. Άνω τελεία – θα διάβαζα κι άλλα.