«Ծառերը»

«Հրանտի Մեսրոպը «ծառ» է, չէր ուզում «ծառ» լինել, բայց նրան ապաբարոյականացրել, խոշտանգել, հարբեցող «ծառ» են դարձրել, ու ովքե՞ր. «ներքին «թուրքը». որոնք էլ լրիվ «թուրք» չեն, Լևոնից ի՞նչ թուրք: Ու դա շատ կարևոր է: Դա է, որ Հրանտինը դարձնում է գրական ստեղծագործություն, որտեղ պատկերը, փիլիսոփայությունը, ազգային հարցն ու էթիկան՝ «բարձր» հայացքը միահյուսված են (քրիստոնեական, ամենաներ), նաև՝ խնդիր ունենալով սողոսկել գրաքննության ականադաշտի արանքներով: Ու «ծառի» հակադարձն էլ՝ Իշխանն ու «իշխանակերպները», ինչպես տեսանք «Նանայից» էլ, հանուն հայրենիքի չէին այնքան էլ, եթե ոչ բացարձակապես, այլ հաճախ՝ յուրայինների գլխին ղոչաղ-պատուհաս»:

Սեյրան Գրիգորյանի «Թուրքի կերպարը Հրանտ Մաթևոսյանի ստեղծագործության մեջ» գործը վերլուծել եմ այստեղ. https://granish.org/sev-stvaratghtic-...